Geert Heetebrij over verstilling

31 januari 2018 | geen commentaar

Mijn naam is Geert Heetebrij. Ik ben 75 jaar en geboren op het Land van Vollenhove (Overijssel).

Ik was maatschappelijk werker en had ook een baan in de luchtvaartsector, uiteindelijk. Ik was drie jaar steward bij KLM en werkte tien jaar bij British Caledonian op Schiphol (een soms zeer hectische baan).

Kerkelijk begint mijn verleden, mijn jeugdjaren, in de Gereformeerde Kerk vrijgemaakt (GKv). Deze kerk heb ik jaren geleden verlaten en heeft uiteindelijk geresulteerd, na acht jaar wekelijks de vieringen te hebben bijgewoond, in de Oud-Katholieke Kerk (OKK), tot het toetreden tot deze kerk op 6 november 2016, de feestdag van de H. Willibrord, in aanwezigheid van familie en vrienden. Het was een bijzonder mooie dag voor me.

La Verna heb ik leren kennen door een broeder van La Verna, die op bezoek was in onze OKK. Hij was in habijt, dus viel hij op. Ik heb daar met hem gesproken.

Daarna ben ik een keertje bij een Open Dag in La Verna geweest. Echter, dit heeft er niet toe geleid, dat ik er vaker ben gekomen. La Verna ligt nl. niet naast de deur. Ik woon in de Rivierenbuurt en ben drie kwartier onderweg heen en drie kwartier terug. Toch bezoek ik veelvuldig de vespers. Juist dat moment van samenkomen aan het einde van de werkdag voor gebed, meditatie en zang trekt mij bijzonder aan.

In kleine kring komt men in La Verna bijeen en dat geeft een fijne sfeer, zeker voor mij als ‘buitenstaander’. Het met de broeders bidden, zingen, mediteren… het maakt me stil. Waarbij ik ook wil opmerken, dat het persoonlijke gebed van de broeder die voorbidt mij vaak raakt. Naast de vaste gebeden zijn die persoonlijke woorden zo mooi.

Wat ik eveneens mooi vind, in deze wintertijd, is de invallende schemering, die de kapel halfdonker maakt, met dan alleen de Godslamp, die brandt. Aangezien ik altijd vroeg ben en dan vaak als eerste in de kapel, ervaar ik deze sfeer als bijzonder weldadig. De komende duisternis, de stilte, de rust, met alleen het licht van de Godslamp, je moet dat beleven.

Wat voor mij zeer dierbaar is (geworden) zijn de vespers mét communieviering op donderdagmiddag. Een kleine kring vereend staande rond het altaar om brood en wijn te ontvangen. Dan voel ik me rijk en ben dankbaar, denkend ook aan mijn verleden (als protestant) en nu staande in het heden (in katholieke sfeer), dit alles te hebben mogen leren kennen én dan deelgenoot te kunnen en mogen zijn, en wel in een vrij land!

Voor eenieder, die dit leest: Vrede en alle goeds!

 

Je kunt hier je reactie geven of een vraag stellen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Alle velden zijn verplicht.